توجه؛توجه

خانه ای که برای خانه علم فرحزاد در نظر گرفته شده بود و اعلام شده بود که قولنامه خواهد شد، چون مشکل امنیتی داشت و به گفته ی مهندسین عمران ممکن بود ریزش کنه چون نزدیکی قنات قرار داره... متاسفانه .
راستش پولی که الان دست ماست برای گرفتن یه خونه ی حتی پنجاه متری کافی نیست، مگه اینکه مثل این خونه روی قنات باشه...
و حداقل مبلغ 10 میلیون تومن دیگه لازم داریم که بتونیم یه خونه ی مناسب داشته باشیم...
به هرکسی هم گفتیم یه جوری لحظه ی آخر دیگه جوابمون رو نداده...
مهم نیست که ما تو این مدت هزار جور حرف شنیدیم و حتی سرمون داد زده اند، مهم اینه که چند تا دیگه از بچه های فرحزاد تو این مدت زیر بار گرسنگی اشک ریخته اند یا زاغه نشین های اونجا...
بچه های فرحزاد وضعیت خیلی بدی دارند، من این جمله رو به خیلی از دوستانم گفتم ولی باز هم میگم: من توی سه چهار سالی که خاکسفید بوده ام، فقط دو تا بچه ی معتاد دیدم ولی روز اول تو فرحزاد پنج شش تا بچه ی معتاد دیدم
آینده ی بقیه ی بچه های فال فروش بعد از اینکه کسی ازشون فال نمیخره، مواد فروشی و بعدش هم معتاد شدنه
اگه بالاتر از امیرآباد و صادقیه بچه ی فال فروشی دیدید به احتمال خیلی زیاد از فرحزاده
بعد از دو ماه من نمیدونم دیگه به کی بگم یا کجا برم، ولی مطمینم خدای این بچه ها خیلی بزرگتر از اینه که بذاره سوتغذیه، بی سوادی یا کودک فروشی اونجا ادامه پیدا کنه
ولی ای کاش ما، یه کاری کنیم
نه به خاطر اونها
به خاطر خودمون
اگه خواستید با آشناهاتون صحبت کنید
اگه به چیزی اعتقاد داریم که میخوایم ازش دفاع کنیم .

آیا می دانیم و آرامیم ؟!

" میانگین سن شروع تن‌فروشی در میان کودکان روسپی‌شده (که ۲۵درصد زنان موردمطالعه در این پژوهش را تشکیل می‌دهند) نزدیک به ۱۷ سال و بیشترین فراوانی سن شروع تن‌فروشی در کودکان بین ۱۵ تا ۱۷ سال است.  "


به نقل از پایگاه خبری رسانه قانون

بر اساس استراتژي هاي جمعيت در راستاي تمركز فعاليت هاي ساليانه در زمينه كاهش معضلات اجتماعي، جمعيت مستقل امداد دانشجويي - مردمي امام علي ﴿ع﴾ سال 1391 را سال
"خداحافظي با كار اجباري كودكان در ايران و محروميت از تحصيل آنان" نام گذاري كرده است.

برای دیدن تصویر در ابعاد بزرگتر، روی آن کلیک کنید .

با عنایت خداوند متعال به زودی قرار است سومین خانه ی علم جمعیت امام علی (ع) در محله فرحزاد تشکیل بشود.برنامه ریزی های لازم انجام شده است و کودکان هم شناسایی    شده اند.
از معضلات این محله،کودکان کار و زاغه نشینی و از همه بدتر ->کرایه دادن کودکان<- میباشد. خانه ای که شرایط لازم را داشته باشد ۲۵ میلیون تومان قیمت رهن اش است.تا الان ما فقط  ۱۵ میلیون تومان از این مبلغ را توانسته ایم تهیه کنیم، و آن خانه مشتری دیگری هم دارد و ممکن است دیر شود ...
برای ۱۰ میلیون تومان بقیه اش، نیاز به کمک همه ی شما دوستان داریم؛
کمکی که ممکن است از دوهزار تومان تا چند میلیون تومان باشد ...
لطفا این مطلب را به اطلاع همه برسانید.
امیدوارم که تا هفته ی آینده بتوانم خبر قولنامه کردن خانه را اینجا بنویسم.

شماره ی تماس من : ۰۹۱۹۰۹۰۰۸۳۵
                                                                                         

                                                                                          ایلیار رابط

هرگز فراموش نخواهم کرد، روزهای اولی که بچه های چادرنشین در خانه علم میخوابیدند. برایشان رخت خواب پهن میکردم که دیدم یکی از آنها رفت زیر میز، میخواست همانجا بخوابد. پرسیدم چرا روی تشک نمی خوابی؟
گفت: زیادی نرم است ...


                                                                                      ایلیار رابط

دو نفر از بچه هایی که شب خانه ی علم میخوابند، نذر کرده بودند که ظهر عاشورا قمه بزنند. از دوستانم در خانه علم خواسته بودم کمکم کنند که آن روز مانع این کار شویم. اما آن روز حتی هم سنگرانم در خانه ی علم به جای مراقبت از بچه ها با من به جنگ لفظی برخاسته بودند که، بهتر است به جای این کارها به هیئت بروم.
حاضر نبودم در مجالس اهل ظلم برای حسین آزاده بگریم، به آنها گفتم همه‌ی تلاشم این است که جای قمه ها را با قیمه ها عوض کنم، باید به محرومین به جای قمه، قیمه برسد. پس خداوند میان ما و شما قضاوت خواهد کرد...
صبح عاشورا، هیچ ماشینی نبود. تا ظهر چیزی نمانده بود. شروع کردم به حرکت به سمت      خانه ی علم. هر چه به خانه ی علم که در منطقه ی حاشیه ای تری بود نزدیکتر میشدم سیاهپوشان با وضع اسفناک تری خودزنی میکردند. دسته ای از ارازل خاکسفید که میشناختم گل به سر و صورت خود میزدند. زمین را گل و خون پوشانده بود. نگران بچه ها بودم. دیگر داشتم میدویدم. ضعف داشتم. بر سر عقایدم عاشورا را روزه گرفته بودم. پدر معتاد علیرضا یکی از بچه های خونه علم را دیدم. میدانستم معتاد است و روضه خوان هیئتی که در آن قمه میزدند. از او درباره‌ی قمه زنی بچه ها پرسیدم. گفت چون پلیس ظهر عاشورا نمیگذارد قمه بزنیم، قمه زنی بچه ها صبح انجام شده است.
دنیا روی سرم خراب شد. ممکن بود دیر رسیده باشم و کار از کار گذشته باشه.
نیم ساعت راه تا خانه علم بود. یک نفس دویدم. کلید انداختم. در قفل بود. باز کردم. جلوی در اتاق خواب بچه ها خوابیده بودند. از صبح که مرتضی برازنده‌ی عزیز از آنجا رفته بود خواب بودند. خدا را شکر کردم. بیدار که شدند نگذاشتم جایی بروند.
اما بعد از ظهر، زنگ در خانه علم به صدا درآمد. جلوی در امیرحسین (یکی از بچه ها که شب در خانه علم نمی ماند) با سر خونین جلوی در ایستاده بود. یکی از چادرنشین ها بود ولی همیشه با همه ی سختی هایی که کشیده لبخند برلب داشت. او را بغلم گرفتم و توی خانه آوردم. 
در حالی که همسنگران از نیمه راه برگشته ام، شمشیرهای زبان تیز میکردند تا زخم زبانم بزنند، من با سکوت بعدازظهر عاشورا زخم های حسین را مرهم میگذاشتم...

                                                                                      ایلیار رابط

با دوست عزیزم رضا اعظمی، برای پخش کیسه های آذوقه‌ی محله ی خاکسفید همراه شده بودم. نزدیک خانه‌ای بودیم که اتفاقات آن هیچ وقت از یاد اعضای طرح کودکان بی‌کتاب نمی رود. خانه ی مبینا، دختر زیبای پنج ساله ای که همه ی ما در حد پرستش دوستش می داشتیم و مهدی که از مودب ترین شاگردهای خانه علم بود. مادرشان را که معتاد به کراک بود، به تازگی ترک داده بودیم و برای حمایت و مراقبت بیش تر او را در خانه ی علم استخدام کرده بودیم.
برای همه فعالین طرح، مبینا طور دیگری بود. به خاطر زیبایی اش هر وقت با برادرش به خانه علم می آمد همه معلم ها با او عکس می انداختند. همیشه دعای اول ما بهبود وضع خانواده ی آنها بود.
چه جای شکی است که مهدی مجبور بود، مواد مادرش را (وقتی از خماری نای تکان خوردن ندارد) بخرد، تا دوباره جای چاقویی که روی بدنش جای بخیه گذاشته بود تکرار نشود. چه جای شکی بود از اینکه لکنت زبان مبینا از ترسی بود که از مادرش داشت؟
در مدتی که مادرشان در کمپ بود، مبینای کوچک را معصومه نجفی نازنین نگه میداشت و مهدی را پدرش. امید بسته بودیم که فاطمه(مادر مبینا) اولین کسی باشد که اعتیاد و روزمرگی اش را زمین بگذارد...

ولی فاطمه با چشمانی قرمز و حیران به سمت موادفروش های خاکسفید میرفت...
این صحنه را که دیدم تنم لرزید.
آشفته و پریشان حال با ماشین به دنبالش رفتیم. نمی دانم متوجه حضور ما شد یا نه، اما وقتی میخواستم تلفن بزنم و آنچه را که دیده ام، برای دوستانم بازگو کنم، در یک چشم به هم زدن فاطمه ناپدید شد...
به خانه اش رفتیم. مهدی و مبینا در خانه بودند. منتظر برگشتن فاطمه شدیم. وقتی برگشت از حضور ما ترسید. بعد از سلام کردن سریع به آشپزخانه رفت. معلوم بود که میخواست چیزی را پنهان کند.
سی گرم تریاکی را که خریده بود از دستش گرفتم.
یادم نیست که چه حسی داشتم ولی فاطمه ترسیده بود. گریه میکرد. میگفت معده اش به خاطر کراکی که مصرف کرده از بین رفته و به خاطر آن درد تریاک را خریده است. راست میگفت. میدانستم معصومه و رضیه (مسولین خانه علم خاکسفید) چند بار از او عکس گرفته بودند.
حدود یک ساعت برای او روضه میخواندم. هر چه بلد بودم گفتم. حس میکردم فاطمه اصلا به حرفهایم گوش نمیدهد. نمیدانستم چه باید بگویم. چه کاری باید انجام بدهم. هم تهدیدش کردم و هم از خوبی ترک کردن برایش گفتم. ناامید شده بودم از اینکه بتوانم تاثیری رویش بگذارم.

در حالی که مبینا توی بغلم بود، بلند شدم. که در یه لحظه، صدایی ضعیف با لکنت شیرین خاصی، از میان دستهایم گفت:

"مامان دیگه نکش"

اشک های یخی فاطمه کنار رفت. احساس کردم چیزی در آغوشم هست که نمی توانم نگهش دارم.
گویی یک خورشید بین دستهایم بود.
جوری دخترش را نگاه می کرد که معلوم بود حرف مبینا کار خودش را کرده.
نگاه مبینا از یک ساعت حرف زدن من بسیار ناطق تر بود.

خیلی از حرف ها گفتنی نیست...

                                                                                                                          
                                                                                                                     ایلیار رابط